Rozpatrywane z osobna, wyrzeczenie i współczucie opierają się na przeciwstawnej logice, przez co czasem zdają się zwracać nas w dwóch różnych kierunkach. Gdy jedno nakazuje nam poszukiwać większego odosobnienia w celu osiągnięcia osobistego oczyszczenia, drugie wiąże się ze zwiększeniem zaangażowania w relacje z innymi poprzez dobroczynność. Jednak pomimo dzielących je różnic wyrzeczenie i współczucie wspierają się nawzajem, pozostając w dynamicznej współzależności w trakcie całej praktyki ścieżki, począwszy od pierwszych kroków obejmujących dyscyplinę moralną, aż po wieńczącą drogę wyzwalającą mądrość. Synteza tych dwóch właściwości, ich zrównoważone połączenie wyraża się w sposób najdoskonalszy w postaci Samo-Przebudzonego, który ucieleśnia jednocześnie całkowite wyrzeczenie i wszechobejmujące współczucie.
Drugie, poprawione wydanie "Podstawowa metoda medytacji" Ajahna Brahmavamso. Książka ta w niedługim czasie zostanie wydana na papierze przez Fundację "Theravada" - wydrukowana i dostępna za darmo w ramach Dhamma-dāna. Więcej informacji wkrótce.
Medytacja to droga odpuszczania. W trakcie medytacji odpuszcza się wszelką złożoność zewnętrznego świata, by znaleźć spokój tego, co wewnątrz. We wszelkich rodzajach mistycyzmu, w różnorakich tradycjach duchowych będzie to droga, której celem jest oczyszczony i pełen mocy umysł. Doświadczenie przejrzystości umysłu, który jest wyswobodzony ze świata, to coś niezwykłego i błogiego.
Miłująca dobroć to niezwykle potężna energia. Promieniuje na wszystkie istoty, bez rozróżnień. Promieniuje na tych, których kochamy, na tych, którzy są nam obojętni, i na naszych wrogów. Miłująca dobroć nie zna granic. Dhamma zbudowana jest na miłującej dobroci. Buddha patrzył na świat ze współczuciem.
Ważnym jest by pamiętać, że ostateczną funkcją postkanonicznych tekstów — podobnie jak samej Tipiṭaki — jest pomoc praktykującym w osiąganiu Nibbāny, najwyższego celu buddyjskiej ścieżki. Obawy odnośnie autorstwa i merytoryczności maleją, kiedy teksty te są tematem zdrowych, sceptycznych i empirycznych dociekań, które powinny być przyswojone każdemu, kto poznaje sutty.
Na bocznej belce na stronie Sasany od pewnego czasu funkcjonuje odnośnik do podstrony ze spisem artykułów wyświetlanych chronologicznie. Moduł wyświetla teksty z tagiem "aktualności". Artykuły są powiązane z ich autorami.
Kosz Dyscypliny (Vinaya-piṭaka) jest pierwszą częścią Tipiṭaki i jest strukturalną podstawą wspólnoty klasztornej (Saṅghi). Jest to zbiór zasad określających życie theravādyjskich bhikkhów (mnichów) i bhikkhuṇī (mniszek). Zasady te mają na celu pomoc w praktykowaniu Dhamma-vinayi jakiej nauczał Buddha. Reguły te ustanawiają wiele zasad, procedur i form etykiety, które są niezbędne, by tworzyć harmonijne relacje pomiędzy społecznościami zakonnymi, ale także pomiędzy Saṅghą a szeroko rozumianym społeczeństwem, a konkretniej - usprawniając normy współdziałania ze społecznością upāsaków (upāsaka - świeccy wyznawcy - mężczyźni) i upāsik (upāsikā - świeckie wyznawczynie - kobiety)
Jest w nas wszystkich coś, co nie pozwala rezygnować z tego co posiadamy. Chcielibyśmy zatrzymać cukierka i otrzymać złoto. Jednak dojrzałość uczy nas, że nie możemy mieć wszystkiego, że zatracanie się w jednej przyjemności zakłada wyrzeczenie się innej, bardzo możliwe że lepszej. Musimy zetem ustalić wyraźne priorytety inwestowania naszego ograniczonego czasu i energii w to, co przyniesie nam najtrwalsze zyski.
Za każdym razem chcemy, by inni ludzie się z nami zgadzali, lecz nie uda się to nam. Nie znajdziemy takiej osoby. Za każdym razem trzymamy się naszych poglądów i opinii, myślimy tylko o tym jak beznadziejna jest druga osoba. Dlatego właśnie dostarczamy samym sobie mnóstwo cierpienia. Właściwie to, czego doświadczamy nie ma większego znaczenia, ważne jest jak odnosimy się do tego. Czasem wydaje nam się, że to obiekt jest problemem, lecz obiekt nie stanowi żadnego problemu. Na przykład ktoś źle wyraził się lub powiedział nam coś okropnego, powiedział nam cokolwiek, po czym skończył. Lecz problemem jest to, że my powtarzamy to raz, potem drugi raz itd. To jak gdyby ktoś został dźgnięty przez strzałę. Mądry człowiek wie: „To jest nieprzyjemne, to jest bolesne”. Ktoś powiedział ci coś wstrętnego i czujesz się nieprzyjemnie, okropnie i na tym się kończy. Problem w tym, że my podnosimy tę strzałę i kujemy się nią kilkakrotnie. To jest to cierpienie, które posiadamy. Raz po raz wpadamy w wir cierpienia, którego możemy uniknąć. Stwarzamy samym sobie cierpienie.
Tak w ramach ciekawostki, a odnośnie cytatów z Sasany w tym temacie...
Nasze forum ma swą twarz na twarzoksiążce, sprowadzoną do cytatów, cytatów Nauczycieli zamieszczanych tutaj na forum, i zasięg tych cytatów zamieszczanych na twarzoksiążce, ten górny /wraz z udostępnieniami cytatu/, to tak do: 250-300 osób /na ten moment 450 osób lubi forum/.
W przypadku tego cytatu:
Za każdym razem chcemy, by inni ludzie się z nami zgadzali, lecz nie uda się to nam. Nie znajdziemy takiej osoby. Za każdym razem trzymamy się naszych poglądów i opinii, myślimy tylko o tym jak beznadziejna jest druga osoba. Dlatego właśnie dostarczamy samym sobie mnóstwo cierpienia. Właściwie to, czego doświadczamy nie ma większego znaczenia, ważne jest jak odnosimy się do tego. Czasem wydaje nam się, że to obiekt jest problemem, lecz obiekt nie stanowi żadnego problemu. Na przykład ktoś źle wyraził się lub powiedział nam coś okropnego, powiedział nam cokolwiek, po czym skończył. Lecz problemem jest to, że my powtarzamy to raz, potem drugi raz itd. To jak gdyby ktoś został dźgnięty przez strzałę. Mądry człowiek wie: „To jest nieprzyjemne, to jest bolesne”. Ktoś powiedział ci coś wstrętnego i czujesz się nieprzyjemnie, okropnie i na tym się kończy. Problem w tym, że my podnosimy tę strzałę i kujemy się nią kilkakrotnie. To jest to cierpienie, które posiadamy. Raz po raz wpadamy w wir cierpienia, którego możemy uniknąć. Stwarzamy samym sobie cierpienie.
metta&peace
H-D
...zasięg wyniósł na ten moment /tak w dobę od opublikowania/ ponad 3000 osób
...jak dla mnie, ciekawe
Zatem – patrzenie od drugiej strony nazywa się duchowością. Patrzenie, żeby zobaczyć, kto obserwuje, żeby zrozumieć spojrzenie tego obserwatora i by dowiedzieć się, czy ten obserwator ma jakiś związek z rzeczą, którą obserwuje – i to jest to miejsce, gdzie duchowość, szczególnie duchowość buddyzmu, opuszcza naukę. Niestety, wiele osób, wielu z Was, słyszy to i mówi: „Eee, ten obserwator to jedynie produkt uboczny wszechświata”; prawie tak, jakby był specjalnie stworzony przez wszechświat, żeby coś mogło go obserwować; jakby wszechświat był narcystyczny i tylko chciał, żeby ktoś go obserwował i się nim zachwycał, więc stworzył ludzi, którzy mogą zachwycać się niesamowitą naturą tego świata. Jak Bóg, który tworzy ludzi, żeby mógł mieć kogoś, kto go będzie czcił.Takie wyobrażenie nigdy nie miało dla mnie najmniejszego sensu: wszechświat nie jest narcystyczny, nie potrzebuje ludzi.
Ta jedna fraza - czystość serca – rozbudziło coś więcej niż tylko moją ciekawość. Rozbrzmiało głęboko w środku. Mimo, że byłem bardzo rozczarowany chrześcijaństwem, nadal ceniłem motto Kierkegaarda: "Czystość serca polega na pragnieniu jednej rzeczy". Nie zgadzałem się z Kierkegaardem, gdy chodziło o to, co tą „jedną rzeczą” miałoby być, ale jak najbardziej uznawałem, że czystość serca jest najważniejszym skarbem życia. A tu Ajahn Fuang proponował nauczyć mnie, jak to rozwijać. To jeden z powodów, dla których pozostałem z nim aż do jego śmierci.
Jeżeli chcesz wzmocnić mięśnie, musisz wiedzieć gdzie są i jak się poruszają, by zrozumieć ćwiczenie, które ma je rozwinąć. Wyłącznie wtedy możesz wykonywać je efektywnie. Tak samo musisz zrozumieć anatomię cierpienia umysłu, jeżeli chcesz zrozumieć jak medytacja powinna działać. Poczytaj co Buddha mówił na ten temat, nie zadowalaj się książkami, które stawiają cię na końcu, jak grze w głuchy telefon. Idź prosto do źródła. Przykładowo, możesz tam znaleźć wyjaśnienia Buddhy w jaki sposób ignorancja wpływa na sposób w jaki oddychasz, oraz jak w konsekwencji wzmaga to jedynie więcej cierpienia. Właśnie dlatego wiele metod medytacji zaczyna się od oddechu i dlatego metoda Buddhy wykorzystuje oddech jako drogę do Nibbany. Więc czytaj, by zrozumieć: jak i dlaczego.
Appamādena sampādetha! – taka była ostatnia, przedśmiertna wskazówka Buddhy, którą często tłumaczy się jako „Praktykuj pilnie!”. Ale szersze zapoznanie się z suttami ukazuje, że ważne słowo appamāda ma o wiele bardziej subtelne i ważne znaczenie. Prawdziwym przesłaniem Buddhy, jak wykazuje autor, było „Nie bądź beztroski. Uważaj na niebezpieczeństwa. Ochraniaj dobre wartości umysłu. Nie daj się złapać z opuszczoną gardą.”
Usuwając wszelkie odniesienia do „wymiaru transcendencji”, futurolog mógł sportretować ludzkość oddaną idei głoszącej, że najwyższe dobro można zrealizować, osiągając całkowitą kontrolę nad światem zewnętrznym, a nie nad sobą. Biorąc pod uwagę, że życie wiąże się z cierpieniem, a cierpienie to narasta w wyniku zderzenia naszych pragnień z naturą świata, możemy radzić sobie z cierpieniem albo poprzez zmianę świata w taki sposób, by był zgodny z naszymi pragnieniami, albo poprzez zmianę samych siebie tak, aby to nasze pragnienia były w harmonii ze światem. Obraz odmalowany przez futurologa przedstawiał świat, w którym dominuje pierwsze podejście. Jednak Buddha i wszyscy wielcy nauczyciele duchowi w historii jednogłośnie zalecali obranie drugiej drogi. Ich zdaniem nasze zadanie nie tyle polega na manipulowaniu zewnętrznymi uwarunkowaniami powodującymi nasze niezadowolenie, co na przezwyciężeniu subiektywnych korzeni niezadowolenia, na pokonaniu własnego egoizmu, pożądań i ignorancji.
Wersja offline strony Sasana.pl do pobrania jako archiwum zip - (wersja z dnia 21 sierpnia 2014) - plik stoi na gdrive (nie wymaga logowania, plik waży 93,3 MB)
Często ludzie, którzy dopiero odkryli buddyzm pytają, czy styl życia ma jakiś większy wpływ na możliwość odnoszenia postępów na Drodze Buddhy, a zwłaszcza, czy Buddha miał jakieś przekonujące powody ustanowienia stanu mnisiego, podlegającego nieco innym zaleceniom od tych, które dał świeckiej społeczności. Pytają też: czy nie oznacza to, że świecki wyznawca zachowujący wskazania buddyjskie w życiu codziennym powinien mieć możliwość podążania Ścieżką tak samo szybko jak mnich lub mniszka i osiągnąć ten sam poziom oświecenia? A jeśli, to czy nie jest tak, że mnisi styl życia jest czymś zbytecznym lub w najlepszym wypadku zwyczajnie wyborem osobistym, wcale nie ważniejszym dla rozwoju duchowego jednostki niż wybór ścieżki kariery lekarza lub inżyniera?
Nowy, ulepszony wygląd i nawigacja w czytelni. Wszelkie opinie i pomysły mile widziane. Z podziękowaniami dla Krzysztofa, który stworzył kod nowej odsłony. http://sasana.wikidot.com/czytelnia
Polecam nowe hasło ze Słownika Palijskich Nazw Własnych: Paribbājakā
Nazwa nadana wędrującym religijnym żebrakom, ascetom i pustelnikom (inaczej nie sklasyfikowanym) z czasów Buddhy. Nie byli oni wyłącznie braminami. Ich obecność wydaje się być uznawana i akceptowana z czasów wcześniejszych. Ogólnie rzecz biorąc, ich wiara była sformułowana jako wiara w doskonałą błogość po śmierci dla osoby, która oczyściła się ze zła, oraz jako przekonanie, że tą błogość można osiągnąć świętym życiem (brahmacariyā), w wolności od wszelkiego zła w czynach, słowach, zamierzeniach i poprzez sposób życia.
Depresja jest częścią życia. Zmień swoje emocjonalne nastawienie do niej. Ciesz się ze swojej depresji! Wyciągnij z niej, tyle ile możesz. Kiedy jesteś w depresji nie musisz chodzić do pracy, możesz spać, ludzie podają ci jedzenie, które lubisz. Chcą cię pocieszyć. Bycie w depresji ma wiele zalet. Więc nie myśl o depresji jak o czymś czego nie lubisz. Zmień jedynie swoje nastawienie do tego i wtedy to stanie się tak pozytywne, będziesz się tak cieszył z tego, że jesteś w depresji, będziesz czerpał tyle korzyści, że już nie będziesz w depresji.
Polecam lekturę / obejrzenie filmu z napisami Ajahn Brahma: To również przeminie
Kiedy wszystko idzie dobrze, świetnie się bawimy i życie jest proste. Wtedy również trzeba pamiętać „To także przeminie”. Ludzie nie lubią myśleć w ten sposób, ponieważ wtedy uważają, że to pesymizm. Co mogłoby się zdarzyć gdyby władca spojrzał na ten pierścień w swoim dobrym okresie? Wówczas postarałby się, żeby ta świetność trwała nieco dłużej. Naszym problemem jest to, że rzeczy traktujemy jako nam należne i oczywiste. Zakładamy, że nasz partner i dzieci będą z nami zawsze, a wreszcie postrzegamy życie jako wieczne i przewidywalne. Wierzymy, że nasi mnisi i mniszki zawsze będą obecni. Zakładamy i przewidujemy wszystko tak bardzo, że zapominamy się tym przejmować, dbać i pielęgnować to co mamy. Bierzemy wszystko za pewnik.
Jeżeli korzystanie z używek zabiera nawet podstawowe moralne skrupuły, nie trzeba mówić wiele o niszczącym wpływie na dwa kolejne etapy ścieżki (skupienie i mądrość). Umysłowi zaślepionemu alkoholem brakuje czujności wymaganej w treningu medytacyjnym i na pewno nie będzie czynić właściwych rozróżnień między właściwymi i szkodliwymi cechami umysłu, co jest potrzebne do właściwego rozwoju mądrości. Buddyjska ścieżka jest w pełni ścieżką trzeźwości – wymaga odwagi oraz szczerości aby trzeźwo spoglądać na otrzeźwiające prawdy o istnieniu. Taka odwaga i szczerość będzie niemożliwa dla kogoś, kto potrzebuje uciekać od prawdy w iskrzące się, ale kruche fantazje z pomocą alkoholu i używek.
Polecam lekturę / obejrzenie filmu z napisami Ajahn Brahma: Uważność
Pamiętam, że ta nauczycielka podała przykład, że gdy często w klasie zdarzały się kłótnie między uczniami, to inne dzieci zawsze wtedy prosiły, żeby zrobić “Chwilę ciszy” i wtedy wszyscy siedzieli w ciszy ok. 10 minut z rękami na kolanach, z zamkniętymi oczami, wsłuchując się w swoje oddechy. To rozwiązywało wszystkie problemy. Pamiętam, że jak to usłyszałem, to pomyślałem: „Czemu nie możemy mieć czegoś takiego w parlamencie?” Marszałek mógłby powiedzieć: „Ok, chłopcy i dziewczęta, czas na chwilę ciszy” i wtedy wszyscy na 5 minut oddaliby się medytacji.
Ekaggata nie jest wymieniana w suttach ponieważ nie jest i być nie może częścią formuły. Przede wszystkim, vitakka i vicāra w suttach zawsze i jedynie oznaczają "rozpatrywanie" oraz "dociekanie" - nie ma takiego miejsca gdzie ich znaczenie mogłyby być interpretowane jako "wstępna i podtrzymywana uwaga" czy jakiekolwiek tego typu rzeczy. W kanonie jest nawet wyraźnie powiedziane, że vitakka i vicāra odnoszą się do myślenia w kontekście pierwszej jhāny - zobacz na przykład Kolita Sutta (SN.21.01 – Mowa do Kolity). Tamże "szlachetna cisza" zdefiniowana jest jako druga jhāna ponieważ vitakka i vicāra są teraz nieobecne. Po prostu nie jest możliwym, by w tym samym czasie skupiać się na jednym i myśleć, zatem doświadczanie ekaggaty w tej samej jhānie co vitakki i vicāry nie ma żadnego sensu.
Polecam lekturę / obejrzenie filmu z napisami Ajahn Brahma: Bądź radufny
Więc, nie wchodzi się w życie, starając się wygrać, jak w jakiejś grze, albo pokonać innych ludzi. Ponieważ to tylko może nam dać wiele lęku, niepokoju i zmartwień. Zamiast tego, żyjemy, żeby po prostu dobrze się bawić, odkrywać, być ciekawym świata. Ponieważ kiedy czujesz niepokój, nie możesz być w ogóle odważnym. Jesteś wtedy spięty i robisz zbyt wiele życiowych pomyłek. Tak więc, bądź "radufny”. I bądź śmiały, odważny w życiu. Nieważne co się dzieje w życiu i tak to znajdziesz. Właściwie to nigdy nie zawiedziesz. Jednym z problemów niepokoju, jest strach przed porażką. Nie ma w życiu czegoś takiego jak porażka. Jeżeli popełniasz błąd, powiedz o tym wszystkim. A wtedy sprawisz, że inni będą szczęśliwi. To prawda.
Brahmavamso Ahajn pisze:Jednocześnie wiem, że moja przyszłość jest bezpieczna i stabilna. Wiele podróżuję. I nie wykupuję ubezpieczenia zdrowotnego za każdym razem, kiedy wyjeżdżam w różne miejsca. Oczywiście ludzie chcieli mi je kupić, ale powiedziałem: "Nie ma mowy", ponieważ moją polisą ubezpieczeniową jest cała życzliwość, dobroć i pomoc bardzo wielu ludzi, której doświadczam od lat.
Precyzyjne określenie charakteru i roli praktyki medytacyjnej jhāny we wczesnobuddyjskiej soteriologii pozostaje jedną z najbardziej kontrowersyjnych kwestii badań nad buddyzmem pierwotnym. Do najbardziej niejasnych kwestii należy z pewnością relacja jhāny do medytacyjnego wglądu skutkującego uzyskaniem wyzwalającej wiedzy. W suttapitace i późniejszych tekstach buddyjskich wydają się bowiem występować fundamentalne sprzeczności związane z tą kwestią, które są czasem trudne bądź wręcz niemożliwe do uzgodnienia.
Współczucie nie jest tylko dla ludzi. Nie tylko dla istot żywych. Współczucie jest też dla chwili obecnej. Współodczuwanie z chwilą która trwa, tu i teraz; współodczuwanie z tym co masz. Otworzenie drzwi swojego serca na ten moment. Na rzeczywistość która jest tuż przed tobą. Tuż przed twoim nosem, przed twoim sercem, w tej chwili. Otworzenie się na to. Zamiast zamykać się i próbować dostać coś lepszego. Otworzenie się na ten moment. Akceptacja i trwanie w nim. Właściwie to nie tylko trwanie, bo ta chwila również się otwiera, jak piękny kwiat, który rozkwita kiedy wstaje słońce. Medytację porównuje się do lotosu o tysiącu płatków: kiedy światło i ciepło słońca padają rano na kwiat lotosu, lotos się otwiera, i otwiera, i otwiera, płatek za płatkiem, aż zostanie ostatnia, najpiękniejsza część. Tak samo działa ciepło współczucia i światło świadomości. Jeśli teraz, w tej chwili pozwolimy im zalśnić, to osiągniemy szczęście. A właściwie nie tyle osiągniemy, co pozwolimy mu po prostu przyjść do nas. To piękna metafora. Lotos otwiera się sam, o ile tylko jesteś teraz, i współczujesz. Przez zaprzestanie gonitwy za czymś innym zaczynasz zauważać tyle napływającej radości, zachwytu i piękna. Nie możesz docenić piękna trwającej chwili jeśli jesteś zajęty pragnieniem czegoś innego.
To co tak naprawdę jest napisane w suttach, autentycznych naukach Buddhy - tych wczesnych - zawsze podają, że bodhisatta to jedynie słowo dotyczące osoby, która miała stać się Buddhą, od czasu kiedy nastąpiły ostatnie urodziny tzn od czasu kiedy Buddha Gotama się urodził, do czasu kiedy osiągnął oświecenie pod drzewem Bodhi, to był czas kiedy nazywali go bodhisattą. Zwróćcie uwagę "nieoświecony bodhisatta", te dwa słowa zawsze były razem. "Nieoświecony bodhisatta" - jeszcze nie osiągnął oświecenia, jeszcze nie był Buddhą. Więc był nieoświecony, ktoś na ścieżce do zostania Buddhą. Jednak później chciano to przedstawić, że bodhisatta również był oświecony, co było dość trudne i stworzyło sporo kontrowersji ponieważ Buddha nigdy tego nie powiedział. To również oznaczało, że była ta kontrowersja pomiędzy dwoma odłamami buddyzmu. I nazywano te części Hīnayāną i Mahāyāną. Hīnayāna to ci samolubni: osiągniemy oświecenie i zostawimy wszystkich w bagnie. A ci z Mahāyāny mówią: "nie, my wstrzymamy się z oświeceniem i uratujemy wszystkich." Który z tych dwóch to prawdziwy buddyzm? Odpowiedź brzmi: ani jeden ani drugi.
Warto zwrócić uwagę na to, że współczesne tradycje medytacyjne vipassany i kammaṭṭhāny które reprezentują cytowani wyżej mistrzowie Theravādy miały bardzo praktyczny, życiowy charakter. Visuddhimagga z kolei zdecydowanie idzie w stronę rozbudowanego teoretycznie scholastycyzmu. Godne uwagi jest zatem sprawdzenie jak teoretyczne schematy Visuddhimaggi zostały sprawdzone w praktyce przez współcześnie medytujących buddystów. Jeśli niektóre elementy okazują się być niemożliwe do wcielenia w życie, niespójne z innymi, albo wręcz szkodliwe, to może to być wskazówką świadczącą o tym, że nie reprezentują one autentycznej wczesnobuddyjskiej doktryny, a ich obecność może być przypisana późniejszej teoretycznej ewolucji, bądź wpływom zewnętrznym.
Polecam lekturę / obejrzenie filmu z napisami Ajahn Brahma: Sukces bez stresu
Bardzo ważne jest, żeby się nauczyć tych technik. Tracicie mnóstwo czasu ucząc się innych rzeczy, które nie są ważne. Ważne jest, żeby nauczyć się radzić sobie ze stresem przez uwolnienie od przeszłości i przyszłości, nauczyć się po prostu pracować bez rozmyślania o tym, wkładanie energii w to, co się robi, nie uznawanie porażek, pozwolenie, żeby to co się przytrafia w nas nie zostawało – to są ważne elementy naszego życia. Tak ważne, że przypomniały mi o historii starego żeglarza i profesora. To historia sprzed wielu, wielu lat, kiedy nie było linii lotniczych, i przez morze trzeba było płynąć statkiem. Ten profesor musiał udać się za morze żeby dać serię wykładów. Kupił bilet na liniowiec i w pierwszą noc na statku, po kolacji wybrał się na pokład, żeby zaczerpnąć wieczornego powietrza. Wtedy zobaczył starego żeglarza, który siedział i patrzył w gwiazdy, bo była to piękna, bezchmurna noc. Profesor podszedł do żeglarza i zagaił:
Jeśli poszukamy źródła konfliktów zewnętrznych, odkryjemy, że wypływają one nie z zamożności, zajmowanej pozycji czy dobytku, ale z umysłu. Pojawiają się, ponieważ zazdrościmy innym ich cech, których pożądamy dla siebie, oraz dlatego, że kieruje nami niemożliwa do zaspokojenia chciwość, dążąca do rozszerzenia granic tego, co możemy nazwać „swoim”.
Zamiast czuć smutek kiedy ktoś umiera – bo jeśli czujemy smutek, to tylko bezsensownie zwiększamy cierpienie. Może ktoś powie, jesteś zimnym, emocjonalnym robotem, Ajahn Brahm, zimny i bez uczuć – nieprawda, nie jestem, śmieję się z wami, kocham ludzi, zależy mi na nich; to negatywnych emocji buddyzm każe nam się nie trzymać; bo kiedy uwolnimy się od negatywnych emocji, takich jak żałoba i smutek z powodu tego, że ktoś umarł, możemy je zastąpić innymi, pięknymi emocjami. To nie jest chłód emocjonalny; to po prostu brak cierpienia. To brak smutku. To radość. Jak można się cieszyć?
Polecam lekturę / obejrzenie filmu z napisami Ajahn Brahma: Dhamma singli
Tak samo jest w przypadku bycia singlem. Jeśli cieszy cię życie w pojedynkę, to znaczy, że jesteś wolny. A jeśli chciałbyś być w innym miejscu… Czy bycie singlem jest dla ciebie jak więzienie? Tak samo jeśli tkwisz w małżeństwie, którego nienawidzisz i marzysz o separacji, o życiu w pojedynkę, wtedy małżeństwo staje się twoim więzieniem. Niektórzy z was cierpią na nowotwory i inne dolegliwości. Czy jesteście zadowoleni z waszego położenia, czy chcielibyście być gdzie indziej? Ci z was, którzy starzeją się jak ja – czy wasz wiek jest dla was więzieniem, czy wolnością? Jeśli jesteście zadowoleni z bycia starymi, czujecie wielką wolność. Jeśli pragniecie być kimś innym lub w innym miejscu, stworzyliście właśnie dla siebie kolejne więzienie. Niechciane miejsce staje się więzieniem. Nawet teraz, kiedy tu siedzicie, a marzycie o przebywaniu w innym miejscu, to ta sala w ośrodku buddyjskim staje się dla was jak więzienie. Warunki zewnętrzne nie mają więc znaczenia, nie liczy się to, jak ciężko być singlem. Ważne jest to, czy chcecie w tym trwać, czy uciec gdzie indziej.
Medytacja jest treningiem umysłu pomagającym mu rozwinąć siłę i umiejętności potrzebne do rozwiązania swoich problemów. Tak jak istnieje wiele rozmaitych leków na różne choroby ciała, tak też istnieje wiele rozmaitych typów medytacji na różne problemy umysłu.
Polecam lekturę / obejrzenie filmu z napisami Ajahn Brahma: Pokochać cierpienie
Celem całego cierpienia w życiu, jego znaczeniem – bo musimy nadać mu znaczenie – jest to, że możemy się z niego uczyć. Uczyć się, rozwijać i kochać. A nie umiemy kochać jeśli życie wystarczająco nam nie dokopało. Często mówię młodym ludziom: jeśli nikt nie złamał ci serca, to nie rozumiesz na czym polega bycie w związku, na czym polega prawdziwa miłość i zaufanie. Jeśli ktoś zawiódł twoje zaufanie, to rozumiesz jak bardzo jest ważne i nie pozwolisz, żeby to się kiedykolwiek powtórzyło.
Wiecie jakie są w większości wasze umysły? Bardzo wymęczone. Dlaczego? Bo staracie się rozwiązać problemy myśleniem za dużo. Nie śpicie, bo się zamartwiacie. Macie czym się martwić. Naprawdę istnieją problemy. Ale chodzi o sposób w jaki szukacie rozwiązań. W tym tkwi problem. Nie szukacie rozwiązań w mądry sposób. Zamiast o tym myśleć, posiedź spokojnie. Jeśli nie ma rozwiązania – nie ma problemu. Zamknij się. Przestań się martwić. Bądź spokojny.
Nauki Buddy dotyczą wyłącznie źródeł cierpienia i sposobów jego przekroczenia. Dlatego porównuje naszą egzystencję do sytuacji człowieka ugodzonego zatrutą strzałą: ktoś taki nie powinien się zastanawiać, kto i skąd ją wypuścił, z jakiego rodu pochodził, czy strzelał z łuku czy z kuszy. Musi szybko usunąć strzałę. Budda ostrzega przed dwoma skrajnymi urojeniami: eternalizmem i materializmem. Pierwsze zakłada istnienie wiecznych substancji, takich jak dusza lub Bóg, drugie wywodzi wszelkie życie z kombinacji nieożywionej materii.
Buddyzm zakłada, że cały czas jesteśmy gośćmi; gościmy w naszych ciałach przez kilkadziesiąt lat, a potem je odpuszczamy. Nasze ciała nie należą do nas. Jeśli myślisz, że twoje ciało należy do ciebie, jedź na cmentarz i popatrz na tych wszystkich ludzi, którzy myśleli, że są właścicielami swoich ciał. Oni też odeszli. Jesteśmy tylko gośćmi w tych ciałach. Przez sześćdziesiąt-siedemdziesiąt lat, może mniej. Nie jest twoje. Pamiętaj o tym, a wtedy poczujesz się w swoim ciele o wiele lepiej. To nie moje, ja tu tylko na chwilę.
Polecam lekturę / obejrzenie filmu z napisami mowy Ajahn Brahma "Niepewność"
To jest to co kocham w buddyzmie, zwłaszcza w Azji. Pojechałem do Tajlandii, to samo zdarza się w Sri Lance, byłem na Sri Lance, ale nigdy nie byłem w Birmie. Idziecie na wielką ceremonię na Sri Lance, albo w Tajlandii i to jest chaos. Nic nie jest uporządkowane. Nic nie dzieje się na czas. Mieszkańcy Sri Lanki nazywają to czasem Sri Lanki, Tajowie nazywają to czasem tajskim. Dlaczego w Australii robimy rzeczy zgodnie z planem? Nie, to był chaos i byłem tym zachwycony. Dlatego właśnie nienawidzę zorganizowanej religii. Zdezorganizowana religia, to jest to co lubię. Dezorganizacja, która jest w stanie się zaadaptować. To jest świetna rzecz, powinniście pójść na czyjąś wielką ceremonię, wielkie wydarzenie w Tajlandii. To działa. Może nie przebiega zgodnie z planem, może nie przebiega zgodnie z rozkładem, niektóre rzeczy są odwoływane, inne rzeczy są dodawane. To tylko życie, to rzeczywistość, to ludzkość, to tylko ludzie i to działa.
Oddajemy w Wasze ręce darmowy e-book autorstwa Thanissaro Bhikkhu "Z każdym oddechem" w tłumaczeniu Jacka Zahradnika. Jest kilka osób, które ciężko pracowały przy tym projekcie, którym należą się podziękowania, bo tylko tak można je wynagrodzić (więcej o nich w stopce redakcyjnej). Plik dzięki temu jest do darmowej dystrybucji. Oprócz tego, chcielibyśmy wydać tę książkę na papierze, w nakładzie 1000 egz. By tak się stało potrzebujemy Waszej pomocy. Ponieważ Fundacja "Theravada" bazuje wyłącznie na darowiznach, nie posiadając innego źródła finansowania oprócz datków od polskich Theravadinów, oraz osób sympatyzujących, stąd nasze możliwości są ograniczone. Gdybyście chcieli wspomóc wydanie tej książki, prosimy o przesłanie darowizny na konto Fundacji "Theravada" z dopiskiem "na cele statutowe".
Polecam lekturę tłumaczenia artykułu autorstwa Martine Batchelor "Twórcza świadomość"
Dzięki twórczej świadomości możesz też wyraźnie zobaczyć swoje słabości i swoje ograniczenia. Widzisz je i je akceptujesz, dzięki czemu nie jesteś już na nie ślepy. Nie mogą cię zaskoczyć, ani zmylić. Stajesz się świadomy niektórych negatywnych wzorców: może to być tendencja do bycia niecierpliwym, złym, zazdrosnym, przyzwyczajenie do wyciągania pochopnych wniosków, łatwe wpadanie w depresję lub niską samoocenę. Na ogół jesteś albo ślepy na te tendencje lub całkowicie im ulegasz. Dzięki medytacyjnej świadomości jesteś w stanie je poznać, możesz je w pełni zaakceptować i znajdujesz motywację do twórczej pracy z nimi.