Dziękuję.
Ciekawe jest to, że uczucie pasada wzbudził w Siddhatthie kontakt z wędrownym ascetą.
Ciekawy wątek na marginesie: czy współcześni nauczyciele również powinni być dla uczniów właśnie taką inspiracją?
Fragment o pasada:
Emocje, jakich doznał w tamtym momencie mają jedną wspólną nazwę – pasāda. Jest to kolejny złożony zestaw uczuć, które zazwyczaj są tłumaczone jako „jasność i spokojna pewność”. To dzięki tym przymiotom saṃvega nie przemienia się w rozpacz. W opowieści książę uzyskał pełne zrozumienie swego kłopotliwego położenia, a jednocześnie zyskał poczucie pewności, że znalazł skuteczną drogę wyjścia.
Inaczej formułując pytanie - czy nauczyciele powinni być dla ludzi, którzy właśnie przeżywają samvega przykładem na to, że "zobacz, jest droga wyjścia, ja ją przeszedłem/przeszłam". Warunkiem tego jest to, że taki nauczyciel musiałby być wiarygodny dla ucznia i rzeczywiście "urzeczywistniać" stan, który w oczach ucznia przekracza samvega.
W sumie to nie wiem o co mi chodzi, chyba o inne spojrzenie na specyficzną rolę nauczyciela (z tej specyficznej perspektywy tych dwóch emocji).